OS

[OS] This Might Be The Last Time .

posted on 11 Nov 2013 03:01 by monoamine-vip in OS

[OS] This Might Be The Last Time . 

pairing : Choi seunghyun , Kwon Jiyong 
Author : monoamine Inspired Song : WINDOW - G Dragon 
Author's Talk : the song wrote my feel . 
Thanks : Photo by rocketshipkelley
Song translate : ทาสกวี 






this might be the last time . 


แปลกดีนะ ฉันรู้ว่ามันจะจบยังไง 
เพราะอย่างนั้น ฉันถึงรู้สึกเศร้า
และยิ่งเศร้า เมื่อฉันมองเธอ (when I look at you) 
เมื่อมองเธอ (when I look at you)
 



นิ้วเรียวแตะกรอบสี่เหลี่ยมของโทรศัพท์อย่างเชื่องช้า 
รอยยิ้มกระด้างประดับที่มุมปาก
สายตาของเขาไม่บ่งบอกอุณหภูมิทางอารมณ์ 
.
.
บรรยากาศรอบๆ ตัวเขาดูเหมือนช้าลง 


ตอนเห็นเธอครั้งสุดท้าย 
เธอยังคงงดงาม ยิ่งงดงาม
เมื่อฉันมองเธอ (When I look at you) 
เมื่อมองเธอ (When I look at you)
 



เวลาไม่มากในตอนนี้ 
อาจจะมีพอให้เขาได้นึกทวนเรื่องราวที่ผ่านมา



"ฮยอง ดูเรื่องนี้ดีกว่า นะ ..นะ" 
"… ก็เอาสิ" 


"ผมว่ามันเค็มไปนิด" คิ้วเรียวกดเข้าหากัน ริมฝีปากถูกขบตามนิสัย 
"อะไรที่นายทำ .. มันดีเสมอ" 


"อือ .."
".. . . " ริมฝีปากที่หวานกว่าสตอเบอรี่ลูกไหนไหนที่ผ่านมา 



นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เอ่ยคำลา
อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะบอกราตรีสวัสดิ์ 
อาจเป็นครั้งสุดท้าย (this might be the last time) 
ครั้งสุดท้าย (last time)
 




สองมือเกี่ยวกันในความมืด 
นิ้วร้อนไล้ไปตามผิวเนื้อเย็นของอีกฝ่าย
อุณภูมิของร่างกายต่างกันสุดขั้ว 
.. ไม่รู้ด้วยเหตุทางกายวิภาคอันใด 


ไรเหงื่อสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่าง 
กระจกบานใหญ่ร่วมรับรู้และเป็นพยาน 
หนาวเย็นเท่าไรผู้เป็นซึ่งตัวแทนของความอบอุ่นไม่ได้เคยรับรู้ 
แม้เหลือเพียงจิตวิญญาณ .. 



ที่รัก ช้าลงหน่อย, 
ร่างกายของฉันกำลังระริกสั่น 
จู่ๆ ฝนก็ตกในวันฟ้าใส (หน้าต่างที่เปื้อนฝน)
หน้าต่างเปื้อนฝน (หน้าต่างที่เปื้อนฝน)
 




"รีบเหรอฮะ ?" 
"เปล่า .. " เจ้าของคำตอบเงยหน้ามองท้องฟ้า 
มือเล็กๆ เลื้อยมาเกาะกุมฝ่ามือเย็นเฉียบ 
"ช้าๆ เถอะฮะ .. ผมชอบฝน" 
". . . " ความลึกในดวงตาไม่อาจหยั่ง แต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากเล็กก็คลี่ยิ้มสดใส 
"ฮยองจะได้อยู่กับผมนานๆ ไง" 



ที่รัก ใจเย็นๆ, 
ฉันได้ยินเสียงของเธอ 
ในคืนที่เงียบงัน ในบานหน้าต่างนั้นที่งำความลับ (หน้าต่างที่รู้ทุกสิ่ง) 
หน้าต่างที่รู้ทุกสิ่ง (หน้าต่างที่รู้ทุกสิ่ง)



ดวงตาสีเมล็ดเฮเซลนัททอดมองไปไกล
ฝนตก .. 
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน 
แต่ยังไม่หยุด 


นัยน์ตาสีอ่อนแวววาวด้วยหยาดน้ำ .. ฝน .. 
จะใช่ได้อย่างไร เมื่อเจ้าของดวงตาชวนใจอ่อนอยู่อยู่หลังกระจกบานใหญ่
ที่เรียกว่าหน้าต่าง .. 


รอยยิ้มถูกแต้มไว้ที่เดิม 
ในที่ที่มีแต่ความหวานกลัดหัวใจ 



ไม่มีใครรู้ความในใจฉัน 
ฉันไม่ได้ยิ้มทั้งที่กำลังยิ้ม
ขณะมองเธอ มองเธอ 
ฉันเห็นเธอร้องไห้ 

รักนั้นเจ็บ รักทำร้าย 
เมื่อฉันมองเธอ ที่รัก จงมองฉัน
 




ล็อคสกรีนถูกเลื่อนเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน 
ไม่อาจนับ 
ใบหน้าที่มักจะมีแต่รอยยิ้ม
บัดนี้ไม่เหมือนเดิม
เดาได้ไม่ยาก ว่าด้วยเหตุใด 


เปลวไฟกับน้ำแข็งเมื่ออยู่ใกล้กัน
ผลลัพธ์คืออะไรคงไม่ต้องเดา
น้ำแข็งย่อมละลาย .. แต่หากความเยือกเย็นนั้นกลับล่องลอยแต่ไม่ยอมจางหายไป
จะมีประโยขน์อันใด หากเขาได้เพียงแค่น้ำที่เหลือจากการละลายของน้ำแข็ง 
.. แต่ไม่ได้ความเย็นมาไว้แนบกาย 



นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เอ่ยคำลา 
อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะบอกราตรีสวัสดิ์ 
อาจเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้าย
 




ในห้องของเขาเอง 
หน้าต่างบานใหญ่ที่คุ้ยเคย .. ดูชินชากับวันฝนตก 
ร่างเล็กทรุดเข่าลงอย่างเชื่องช้า
นิ้วร้อนไล้ไปตามสันกรามของคนที่นอนแนบกับพื้นห้อง
"หมดเวลาสนุก .. กับคนอื่นแล้ว .. ที่รัก" 


รอยยิ้มที่เคยมองแล้วใจชื้นบัดน้ำกลับทำให้เขารุ่มร้อน
ไร้ซึ่งความสงบ .. กระวนกระวาย 
ราวกับความเย็นยะเยือกถูกขโมยไปจากโลกนี้ 



จงมองในดวงตาเธอเอง
ให้ฝนตกลงมา ให้มันตกลงมา
จงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ให้ฝนตกลงมา 
ให้มันตกลงมา หน้าต่างนั้นรู้ดี 
(ให้มันชะล้างความเจ็บปวด ปล่อยให้ฝนตกลงมา ยอมให้มันตกลงมา) 
หน้าต่างเปื้อนฝน หน้าต่างที่เผยทุกสิ่ง
 




"น้ำส้มที่ผมทำ ครั้งนี้มันดีมั้ยฮะ?" รอยยิ้มน่ารักถูกส่งไปให้อีกคน 
"… อะ ..อั่ก .. "
กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายบิดเกร็ง ร่องตามแนวลำคอถูกกดลงลึกด้วยฤทธิ์ยา 
แนวกรามที่ชวนเล็มลิ้ม ขบแน่น ริมฝีบางบิดผิดรูป 
ดวงตาคมเบิกโพลง น่ากลัวอย่างไม่อาจจินตนาการ 
ของเหลวเคลื่อนที่ตามแรงโน้มถ่วงของโลก ร่วงลงสู่พื้นพรม 


สายตาอบอุ่นสอดส่องที่มาของต้นน้ำ .. หางตาคม 
"โถ่ .. ไม่ต้องเสียใจหรอกฮะ .. 
ผมจะเก็บทุกความเยือกเย็นของฮยองแล้วตามไปหานะ 
.. จะไม่เหลือให้ใครเลย" 



แปลกดีนะ ฉันรู้ว่ามันจะจบแบบนี้ 
เพราะอย่างนั้น ฉันถึงรู้สึกเศร้า
และยิ่งเศร้า
 




ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มไม่หุบ 
รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลก 
อบอุ่นจนร้อนยิ่งกว่าแสงแดดจากดวงอาทิตย์ 
เขามีความสุข .. ใครบอกว่าเศร้า 
ไม่มี .. ไม่มี! 



นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้าย
หน้าต่างเปื้อนฝน หน้าต่างที่เผยทุกสิ่ง
 




'เพล้ง!!'
พยาน 'ชิ้น' สุดท้ายถูกทำลายด้วย ของแข็งสี่เหลี่ยมในมือเล็ก 


'ปัง!' 
ความลับสุดท้ายที่พยานไม่รู้
แต่เดาได้ไม่ยาก 


จากฝนที่กระหนำเทไม่หยุดกลับกลายเป็นเกล็ดหิมะโปรยปรายเข้ามาในห้องที่หน้าต่างชำรุด 
ย่างเข้าหน้าหนาวแล้วหรือ .. 



this might be the last time .. 
we say.. g o o d n i g h t 
 
 
- end . -